Blog Wolkanca

Koyu bir sabah bulanırken ayaklarına Siyah göz çukurlarına apansız dolar Üstsüz bir çarmıh demini verirken saçlarına Kuşlar üzerinden kan kırmızı uçar Küllenir yılları adının önüne koyuşum Islak bir gece ıslığında Üç yıl köpürür dudaklarının yokvereni Vicdan kaderi yokladığında Bir sevda tıkırtısı aç bırakırken alımlı yılları Ceketimin yan cebinden Bir ayrılığa siyahlanırım Topladığım Üç darağacı sökümü… Okumaya devam →

Bahçeler Gece yanımın Gündüzünde yeşerdi hep Kör çiçekler kandıralı Toprağına hasret durduğum Bir çift göz Ardıma yasladığım ay Üstümde bir nur Eskitme dualardan kalma Göğü bekleyen o mahmur Karanlık artık Ve şimdi yağmur Kalabalık ve ay O ışığı üstüme vur Okumaya devam →

Kollarım siyaha vursun Sokağım bir masal beyazına düşsün Ve yığınlar kaplasın dünyanın bucağını Ellerimde kaynasın o bilindik dua Sonra Kırık bir türkü insin başucuma Yani Geceye düşen bir kaç kırmızı yanıma Okumaya devam →

Üzerimde gözlerine değmiş bir çift söz Saçlarında sürdüğüm gece Ölüm düşerken dudağımdan Paslanırken nemli gözlerde ışığım Sırt üstü uzanmış hasret Yaslı gökyüzünde kirli yıldızlar Bedende Üstü kapalı nefes alırdı susmalar Siyahında sabahlayan uzaklık Yüzünden düşen susmaca Sırt dönüşüne bulanırken varlık Gözyaşım şimdi ılık Ve bize sebep bu dünya Artık karanlık Okumaya devam →