Söylemiştim sana gitme gönlünün sahiline, Seni alırsa firtina dayanamam vurgununa, Seni alırsa firtina dayanamam yokluğuna. Kalbim sandal olur uğruna, Rüzgara yelken olur. Gözyaşım benzer yağmura, Savrulurum yoluna. Karşı kıyıdan mektubun, Gelir içinde umudum. Mektupların yetmez oldu, Gözümde yağmur bekliyorum.

Hangi yüzüm geceye dönse, sabahı veremez oldu koynuma, susmaktı en ağlamaklısı. Bir kaç sarhoş sokak lambasının altında, titrek bir nidayla, seni hıçkıralı çok oldu. Şimdi oralardasın, ufak bir tebessüm yoksunu bu günler ne kadar uzasa o kadar kısalırdın, bilirim… Susalı çok oldu, aklımın iplerini saldım oralara, bir ateşin kor olma hevesine aday çığlıkları, bir tutam … Okumaya devam et →

Günlerden bir gün, evrenin bir noktasında, küçük bir tırtıl gözlerini hayata açmış. Doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış. Ne bulursa yemiş. Bir süre sonra, yeterince büyüdüğünde, kendine güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye başlamış. Bu kozanın içinde geçirdiği uzunca bir sürenin sonunda da, rengarenk kanatlı bir kelebek olup çıkmış.

Gitmeliyim artık… Senden, ondan, herkesten uzağa… Biliyorum burada durdukça daha çok can yanacak, duygular yıpranacak, ruhlarınız yorulacak, pes etmek isteyeceksiniz, uğrumda savaşmaya değmediğini göreceksiniz ve ben bu acıya katlanamayacağım, çekip gitmek isteyeceğim. Ne dur diyebileceksiniz ne de git… Daha da yıpranacağım, üzüntüden gözlerimin altı moraracak, dışarı vurmamaya çalışacağım ama ne kadar tutabileceğim bu kanlı gözyaşlarımı… … Okumaya devam et →