Blog Wolkanca

Tükettik o büyük aşkları, zaman tanımayarak verilen kararlara. Çabuk yorulduk naz-lara. Gösteremez olduk vedalara gösterdiğimiz özeni sevgiliye. "Şimdi ki aşklar böyle değil be" dedik eskilere. Şimdi ki aşkları öyle kılmayan bizlerdik… Ayrılıklara göz yaşı dökmeyi kaldırdık önce. Gereksiz bulduk geceler boyu düşünmeleri. "Kimler gelir kimler geçer"e çevirdik "sevgilim gitme"leri. İyi ki yaşanmışları keşke olmasaydılar karşıladı.… Okumaya devam →

Neler anlatıyor değil mi bir insanın kendi tercihi olmadan farklı koşullar da dünyaya gelmesi? İnsanların senin vitrinin de gördükleri büyük eksiklik. Kimine göre büyük kayıp, aşılmaz engel. Kimine göre sınav, inanç içinde büyük bir sabır. Acımasız bir dille yarım insan, eksik yaradılış! Farklı olmayan tek şey hisleri, hissettikleri. Gülüşü, duyguları, gözyaşları. Okumaya devam →

Bir boşluktu hayat ve zaman arasınındaki her şey. Biz-siz, onlar-bunlar yaşayan her şey boşlukta, farkında olmadan yaşıyoruz hayatı ve zamanı. Kimsenin kimsede isteği yok mu? Var mı? Şimdi bir boşluk var hayatta, yaşam kadar zor ölüm kadar imkansız. Ben mi, niye mi imkansız olanı istiyorum, siz neyi istiyorsunuz? Okumaya devam →

Gözlerinin içine her baktığımda benden bir parça daha kopuyor. Sensizlikle büyüdüm hala sensizim ve sanırım sensiz bu dünyadan ayrılacağım. Küçüktüm henüz 11 yaşındaydım. Hayatın daha anlamını bile bilmiyordum işte bu dönemdeyken sana rasladım nasıl oldu anlamadım bu kadar acı çekeceğimi bilmiyordum, sensizliğe gömüleceğimi bilmiyordum, senden hep uzakta kalacağımı bilmiyordum. Bilmiyordum… :/:/ Belki bir gün sana… Okumaya devam →