Büyürken, içimde eksik sevgin..




Büyümek ne kadar sancılı bir süreçmiş meğer…

Zorluklara karşı koyamıyoruz, engel olamıyoruz acılara. Bazı zaman bazı şeylerin farkındayız elbette ancak silkinipte dur diyemiyoruz.
Yani zaman hem lehimize işliyor hem aleyhimize..

Yitiriyoruz..
Yitirmeyi hayatın cilvesi, gerekliliği sayarak, kaybediyoruz elimizde avucumuzda ne varsa. En çok da sevgiyi bitiriyoruz. Sevmeyi ve sevilmeyi yok ediyoruz hesapsızca..
Gün geliyor ki insan eli koynunda kalıyor.

Hani bir gün bir düş büyütüyoruz,
mutluluğu yazıyoruz sonra mutlu olduk sanarak.
Ve yine bir gün düş ölüyor…
İşte o zaman eksik büyüyoruz..
Sevmeyi yitirmek zannetmeye başlıyoruz.

Şimdi ben büyürken içimde eksik sevgin…

Güncelleme - 28 Haziran, 2006 16:27


Büyürken, içimde eksik sevgin..” üzerine 8 düşünce

Yorumları göster
  1. eğer ısın ısın ıcınde nur var sa kusura bakmayın ama ustune bısey demek dusmezzz……

  2. harbiden harika bi site bayıldım mütiş bisi böyle siteleri ayakta alkıslamak lazım hepinizi kutluyorum

  3. varya hepiniz mal mal mavra okuyonuz lal' e hiç güzel degil lalin yaptıkları degil sizin yazdıklarınız

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*

* Önemli! Devam edebilmek için basit matematik sorusunu cevaplamalısınız.